Ο Θεός να βάλει το χέρι του!!

Μετά από 4 χρόνια και κάτι απουσίας από το ιστολόγιο, χρόνια στα οποία υποστήκαμε μεγάλη κοινωνικο-οικονομική πίεση κι αλλαγή, είμαστε μπροστά σε συνθήκες έντονων αναταράξεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο με τεράστιο το συναίσθημα της ανασφάλειας. Η νέα αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτο που νιώθει κι επιθυμεί κάθε γνήσιος Έλληνας πατριώτης σήμερα, δηλαδή το να έχουμε επιτέλους ένα πρόσωπο ως έθνος, αξιοπρέπεια ως λαός και να πάψουμε να είμαστε υποτελείς στους αιμοσταγεις βαρβάρους της σύγχρονης Δυτικής Ευρώπης. Όμως, ταυτόχρονα νιώθουμε μεγάλη ανασφάλεια για το τρόπο υλοποίησης αυτής της εθνικής προσπάθειας... Ο κόσμος στη πατρίδα μας αναμένει υποστηρικτικά τις εξελίξεις, από τις οποίες μπορεί να βρεθούμε ακόμα κι εκτός του παραμορφωμένου μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία δεν συμμετέχουν πια ισότιμα κράτη-μέλη, αλλά κυβερνά η βάρβαρη Γερμανία με τη σύμπραξη των Γάλλων κι άλλων χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά. Αν αντέξουμε στο crash test της αυτονόμησής μας, θα αποκτήσουμε πρόσωπο καθαρό κι επιτέλους Ελληνικό.  Όμως, αν κρίνουμε από τα τελευταία δύσκολα χρόνια, θα λέγαμε πολύ απλά ότι η Ελλάδα δεν πεθαίνει έτσι απλά, αλλά έχει μάθει να ξεπερνάει με υπομονή τις δυσκολίες... Αυτό απαιτεί εθνική ομοψυχία κι ενίσχυση των θεσμών μας, με λίγα λόγια Ομόνοια και διάθεση τακτοποίησης τα του οίκου μας. Και προσωπικά πιστεύω θα χρειασθεί, όπως σε όλες τις ιστορικά δύσκολες στιγμές του Έθνους μας, κυρίως τη παρέμβαση αάνωθεν... Ο Θεός να βάλει το χέρι του!!!

Σκέψεις εθνικής μελαγχολίας

Μετά από μεγάλη απουσία από το ιστολόγιο, βρήκα το κουράγιο και τον χρόνο να εκφράσω μερικές σκέψεις σχετικά με την κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων μηνών. Ο όρος "εθνική κατάθλιψη" θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αρκετά πετυχημένα την διάθεση και τη ζωή του σύγχρονου νεοέλληνα. Μέσα σε μια ήδη πιεσμένη ζωή από άποψη υποχρεώσεων και ένα ζοφερό μέλλον χωρίς προοπτική για τους νεότερους ανθρώπους, καλείται ο νεοέλληνας να πληρώσει πολύ ακριβά τη διαφθορά και την ακαταστασία που προκάλεσαν στη χώρα μας επί τουλάχιστον τριάντα χρόνια τώρα οι πολιτικοί μας. Με την δική μας βέβαια συνυπαιτιότητα... τόσο γιατί συνεχίζαμε από ιδιοτέλεια να τους ψηφίζουμε (και μάλλον συνεχίζουμε να το κάνουμε όσο δυσκολεύουν οι καιροί), όσο και γιατί δεν αντιδράσαμε και δεν αντιδρούμε δυναμικά σαν κοινωνία απέναντι στην αρρωστημένη αυτή πολιτική κατάσταση. Το παράδοξο της υπόθεσης μάλιστα είναι ότι οι πολιτικοί που διαχειρίζονται την εξουσία τα τελευταία χρόνια είναι οι αυτοί που προκάλεσαν το πρόβλημα και τώρα καμώνονται πως θα μας σώσουν..!! Ζωή σε μάς... Και πράγματι όλοι πλέον κοιτάμε πως θα σώσουμε το τομάρι μας..για να μην το ξεκάνουν από το γδάρσιμο... Σκληρές σκέψεις γεμάτες αλήθεια, κυνισμό και μελαγχολία. Ελπίζω όπως όλοι μας να συνέλθουμε σαν χώρα, κοινωνία, κράτος κλπ, και να μπούμε σε ένα πιο ξεκάθαρο δρόμο, με ευκαιρίες για εκείνους που έχουν όρεξη να προσφέρουν και αδιέξοδα για εκείνους που είναι άχρηστοι κι επιβλαβείς...κι όχι το αντίθετο που ισχύει σήμερα..Χρειάζεται όμως κυρίως αλλαγή νοοτροπίας. Ελπίζουμε...

Κρίση παγκόσμια..., αλλά και προσωπική..

Αν κάτι χαρακτηρίζει την σύγχρονη εποχή είναι η έννοια "κρίση", με την στενή κι ευρεία σημασία της... Κρίση οικονομική, εκπαίδευσης, πολιτικών ιδεολογιών, υγειονομική (βλέπε γρίππες πτηνών & χοίρων, κλπ), σχέσεων, αυτοσυνειδησίας, κλπ, κλπ... Η φρενίτιδα της εποχής με τον άκρατο υλισμό της έχει εγκλωβίσει τον σύγχρονο άνθρωπο σε ένα τρόπο ζωής που κινείται σε πλαίσια που είναι συνήθως πολύ πάνω από τις πραγματικές του ανάγκες. Τα στοιχειώδη που αποτελούσαν θέματα επιβίωσης για τις γενιές του '70 και παλαιότερα, ενώ είναι αυτονόητα σήμερα, δεν ικανοποιούν κανένα από εμάς πλέον...ίσως γιατί δεν βιώσαμε την έλλειψή τους...και γι'αυτό δεν τα εκτιμούμε. Θα λέγαμε ότι αποτελούμε τη γενιά της "κρίσης", τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε γενικότερο (εθνικό και παγκόσμιο). Η έλλειψη απλότητας, αυτάρκειας, αυτοσυνειδησίας, καθώς και η επικέντρωση στην επίτευξη στόχων που υπερβαίνουν τις αληθινές μας ανάγκες, μας έχουν καταντήσει ανθρώπους που "τρέχουμε και δεν σταματάμε", χάνοντας παράλληλα απλές καθημερινές στιγμές ανεκτίμητης ποιότητας και ουσίας.. Έχουμε εγκλωβίσει τη ζωή μας στη χρηματοπιστωτική λογική της ολοένα μεγαλύτερης αναζήτησης χρημάτων, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε τις διάφορες "ανάγκες" μας, με αποτέλεσμα να μπαίνουμε στον φαύλο κύκλο που προκαλεί ο υλισμός της εποχής. Ουσιαστικά, η οικονομική κρίση απεικονίζει αυτήν της τεράστια ανισορροπία μεταξύ προσφοράς χρήματος και προϊόντων από τις τράπεζες και γενικότερα του κεφαλαίου προς τον καθένα από εμάς και της δυνατότητας που έχουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις που αυτή η προσφορά γεννάει.. Σπάνια συναντά πλέον κανείς ανθρώπους που να ζούν απλά και μετρημένα. Διότι η εποχή "καλλιεργεί" ένα συγκεκριμένο "μοντέλο" ζωής, το οποίο ΟΛΟΙ πρέπει να προσεγγίσουν, είτε το έχουν ανάγκη, είτε μπορούν να ανταπεξέλθουν, είτε όχι... Έτσι, η κρίση αφορά κυρίως τη θέωρηση των πραγμάτων.. Απερίσκεπτα βάλαμε "μπελάδες στο κεφάλι μας", όπως μας λένε κάποιοι παλιοί κι απλοί άνθρωποι... Σαφώς δεν πρέπει κανείς να παραβλέψει το γεγονός ότι υπάρχει εμφανώς ένα, σε παγκόσμια βάση, κλίμα εκμετάλλευσης κα δημιουργίας πολλές φορές και τεχνητών κρίσεων, που εξυπηρετούν άλλοτε άλλους σκοπούς και τελικά επηρεάζουν οπωσδήποτε τη καθημερινότητά μας.

Όρια ζωής & θανάτου - Ανερμήνευτα μυστήρια

Ζωή... Μάλλον η συνύπαρξη της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υπόστασης στον άνθρωπο συνιστά το σύνθετο μυστήριο που πάμπολλοι επιστήμονες, φιλόσοφοι, θεολόγοι κι άλλοι έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να το διαλευκάνουν και να το αναλύσουν. Η πολυπλοκότητα της δομής και η σοφία της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος, το αχανές της ψυχής, καθώς και το δυσερμήνευτο των νόμων που διέπουν την πνευματική μας ζωή, κάνουν το μυστήριο της ζωής ακόμα περισσότερο "μυστήριο'... Κι όλα αυτά είναι εκείνα που εμείς θεωρούμε πως ορίζουν το φαινόμενο ζωή. Ποια, όμως, είναι η αλήθεια των πραγμάτων;
Δυστυχώς, παρ όλη τη προσπάθεια ερμηνείας του φαινομένου της ζωής από χιλιάδες ερευνητών, η σύγχρονη νομολογία κι επιστήμη δεν θεωρεί ζωντανό, άρα κι αυθύπαρκτη οντότητα για παράδειγμα το έμβρυο, με αποτέλεσμα να γίνονται ανεμπόδιστα εκτρώσεις, χωρίς αυτές να θεωρούνται πράξεις αφαίρεσης της ζωής.. άσχετα αν καλύπτεται με νομικό πλαίσιο... Η αλήθεια των πραγμάτων δεν περικλείεται στο εκάστοτε νομικό πλαίσιο... Την αλήθεια την υποψιαζόμαστε, την βιώνουμε ο καθένας σε προσωπικό επίπεδο...Και πάλι όχι
ολόκληρη...
Θάνατος... Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο... Για κάποιους, βέβαια, ο θάνατος του ανθρώπου είναι απλά ένα βιολογικό φαινόμενο. Μάλιστα, η σύγχρονη επιστήμη έχει απλουστεύσει ακόμα περισσότερο τον ορισμό του θανάτου, θεωρώντας νεκρό (επίσημα "πτώμα") τον άνθρωπο εκείνο του οποίου το εγκεφαλικό στέλεχος έχει υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη (ο λεγόμενος "εγκεφαλικός θάνατος", με βάση κριτήρια που ισχύουν εδώ και 40 χρόνια...).. Το πιο σωστό είναι, βέβαια, ότι η βλάβη του εγκεφαλικού στελέχους οδηγεί στον θάνατο του ατόμου... Έτσι, ο "εγκεφαλικά νεκρός" άνθρωπος, σήμερα, νοσηλεύεται στη μονάδα εντατικής θεραπείας, υποστηριζόμενος με μηχανήματα και φάρμακα... Και πάλι, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία δύο δρόμοι "επιτρέπονται¨": είτε η δωρεά οργάνων, είτε (επί αρνήσεως των συγγενών) η "απόσυρση" της υποστήριξης... (Σημ. ας μην αναφερθώ στα περιστατικά που "εξαιρέθηκαν του ορισμού αυτού κι "επέστρεψαν, ανέστρεψαν" από την κατάσταση αυτή). Αυτή είναι η βιολογική σκοπιά του μυστηρίου του θανάτου. Αλήθεια, ποια είναι η ακριβής στιγμή που πεθαίνει ο άνθρωπος;; Πόσο συμμετέχουν και οι άλλες δυο υποστάσεις, η ψυχή και το πνεύμα;; Άγνωστο ακόμα... Ας μην είμαστε απόλυτοι με το μυστήριο αυτό.. Στο Άγιον Όρος, στη Μονή Αγίου Παύλου, μου έκανε εντύπωση ένα ρητό που έχουν αναρτημένο στο αρχονταρίκι, όπου ο προσκυνητής ξαποσταίνει να πάρει μια ανάσα: "Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις". Ανερμήνευτα μυστήρια η ζωή και ο θάνατος...

Ανεύθυνη Πολιτεία - Ανύπαρκτη Παιδεία

Το ότι δεν υπάρχει οργανωμένη εκπαίδευση στο Γυμνάσιο, το Λύκειο και μεταλυκειακά τό ήξερα. Δεν γνώριζα, όμως, ότι το κράτος δεν ενδιαφέρεται για το παιδί-μαθητή από την νηπιακή ηλικία. Εκφράζω την αγανάκτησή μου, διότι το 4χρονο παιδί μου πρέπει να αρχίσει για πρώτη φορά την επαφή του με τη σχολική πραγματικότητα με το προνήπιο και, παρά την έγκαιρη αίτηση που έκανα στους νηπιακούς σταθμούς της περιοχής μου, ακόμα δεν το έχουν δεχθεί, λόγω έλλειψης νηπιαγωγών... Τραγικό... Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα... Ίσως να προσλάβουν προσωπικό μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου... Οι δε νηπιαγωγοί - δασκάλες έχουν επιφορτισθεί την επιμέλεια τουλάχιστον 12-15 παιδιών η καθεμία. Αυτό που μου λένε, κι έχουν δίκιο, είναι οτι πλέον δεν προλαβαίνουν να μάθουν τα νεόφωτα μαθητούδια κάτι το δημιουργικό, διότι ασχολούνται μόνο με τη φύλαξη και τη διατροφή τους, τη στιγμή που θα έπρεπε να αναλαμβάνουν 4-7 παιδιά ανά δασκάλα. Φυσικά, αυτό συμβαίνει διότι το ανύπαρκτο κι αδιάφορο κράτος δεν έχει φροντίσει να έχει και το απαραίτητο προσωπικό και παραπάνω παιδικούς σταθμούς - νηπιαγωγεία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν όλα τα παιδιά. Δηλαδή, κάποια παιδάκια είναι δεδομένο οτι δεν θα λάβουν προσχολική εκπαίδευση (σημειωτεόν οτι οι "ηλίθιοι" εγκέφαλοι αυτού το ανύπαρκτου κράτους έχουν καθιερώσει τη φοίτηση στο νήπιο ως υποχρεωτική!!). Αυτό που ξέχασα να σας αναφέρω είναι και το γεγονός ότι σε όλους τους σταθμούς - νηπιαγωγεία προτεραιότητα έχουν σαφώς οι άνεργοι και κυρίως οι αλλοδαποί συμπολίτες μας, ενώ τελευταίοι μένουν οι έλληνες, οι οποίοι προκειμένου να πάρουν μια από αυτές τις θέσεις πρέπει να χρησιμοποιήουν παρακαλώ πολιτικό "μέσον" !!!! Ναί, καλά το ακούσατε (το ξέρουν όσοι έχουν μικρά παιδιά)... Πολιτκό "βύσμα" για το αυτονόητο, δηλαδή τη πρόνοια του κράτους για τα παιδιά...το μέλλον του έθνους... ποιού έθνους...;

Ψάρεμα στο βαθύ γαλάζιο

Μόλις αρχίζει να χαράζει... και δυο μάλλον "τρελοί" με το ψάρεμα κατηφορίζουν το τελευταίο χιλιόμετρο του βουνού, που απότομα καταλήγει στη θάλασσα.. Απίστευτο δέος στα σχισμένα κατακόρυφα βράχια και στο πέλαγος... Μετά την αρχική προετοιμασία, "ρίχνουν" τις πετονιές και το βλέμμα κοιτά με υπομονή την απέραντη θάλασσα. Τότε είναι που ο άνθρωπος αποκόβεται από την τρέχουσα πραγματικότητα και αρχίζει να συνειδητοποιεί πως υπάρχει..
Εδώ δεν μετράνε ούτε οι τίτλοι σπουδών, ούτε η οικονομική ή επαγγελματική κατάσταση, ούτε η θέση μέσα στη γνωστή μας κοινωνική πραγματικότητα. Εδώ μετράει κατά πόσο ο καθένας μπορεί να συνυπάρξει με τον εαυτό του.. "Ευτυχώς", έτσι που ρημάξανε τις θάλασσες με την ανεξέλεγκτη αλιεία, τα "τσιμπήματα" είναι πολύ αραιά (ειδικά το καλοκαίρι).. Ευτυχώς, λοιπόν, που δεν αποσπάται ο επίδοξος "ψαράς"...
Αρχίζουν τότε τα "βαρίδια" που όλοι μας κουβαλάμε να οδηγούν την σκέψη - "πετονιά" μας στα τρίσβαθα του εσωτερικού μας κόσμου.. Αυτό είναι και το δυσκολότερο σημείο, γιατί εκεί κάτω κρύβονται "θαμμένα" κάτι μεγάλα "σκυλόψαρα"... Συνήθως, οι περισσότεροι τρομάζουμε και τα παρατάμε.. Αποφεύγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με το εσωτερικό μας χάος.. Άλλοι, πιό θαρραλέοι, μάλλον πιο ειλικρινείς, έχουν από καιρό "φωτίσει" κάποιες γωνιές αυτού του σκοτεινού υπογείου και μάλλον η διαδικασία αυτή τους είναι οικεία... Ήσυχα και γαλήνια διαπιστώνουν το "μαύρο" χάλι τους για άλλη μια φορά. Δεν φοβούνται, γιατί έχουν βιώσει την ανακούφιση που νιώθει κανείς όταν αναγνωρίσει έστω και τα πιο μικρά προσωπικά "φορτία". Το πώς θα τα ξεφορτωθεί κανείς στη συνέχεια είναι στην επιλογή του καθενός... Τέλος πάντων, αποφασίζεις να κάνεις μια νέα αρχή... Και αυτό είναι που μετράει.
"Τσιμπάει γερά τώρα... Α..Νάτο έρχεται! ... Πωπω!!.. Μάλλον είναι μεγάλο!!!, έλα να βοηθήσεις.." φωνάζει χαρούμενος ο ένας από τους δυο ψαράδες. Περάσανε οι ώρες χωρίς να το καταλάβουν καθόλου. Ανηφορίζουν σιγά σιγά με κόπο την πλαγιά (μισή ώρα δρόμος βλέπεις..) έχοντας αποκομίσει ο καθένας το κέρδος από το ψάρεμα στο βαθύ γαλάζιο...

Κίνδυνος φαινομένων συλλογικής ψυχονεύρωσης

Παραπέμπω κατευθείαν σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην "Καθημερινή¨: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_28/10/2008_289924

Ο έλληνας της καλοπέρασης..

Εθνική εορτή... Επέτειος του Όχι... Θρησκευτική εορτή (Αγίας Σκέπης)..
Η σημερινή ημέρα αποτελεί για τον σύγχρονο έλληνα μια ημέρα αργίας, δηλαδή ξεκούρασης - ανάπαυλας από το φρενήρη καθημερινό ρυθμό της ζωής. Ο απογοητευμένος και χωρίς πλέον ιδανικά έλληνας ζεί με γνώμονα μόνο την επιβίωσή του σε έναν κόσμο, που ως "ιδανικά" προβάλλονται ο υλισμός, οι ανέσεις, η ευκολία... Ο ξενόφερτος αυτός τρόπος ζωής μας αποξένωσε σιγά σιγά από την Ιστορία μας, από την ίδια μας την Παράδοση.. Άδειες σήμερα οι εκκλησίες, γεμάτες όμως οι καφετέριες.. Και δικαιολογημένα.. Η ανάπαυλα από την εργασία αποτελεί όνειρο ζωής για όλους μας, την οποία όμως δεν γεμίζουμε με προσωπικά ενδιαφέροντα, παρά αποτελεί μια ευκαιρία απόδρασης από την καθημερινότητα. Η απαράδεκτη εικόνα της ελληνικής πολιτικής ζωής που δεν σέβεται πλέον τον Έλληνα πολίτη, καθώς και η απογοητευτική εικόνα της Εκκλησίας, η οποία δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, ούτε παιδαγωγεί - ποιμαίνει τον "χαμένο" νεοέλληνα, οδήγησε προοδευτικά τη χώρα μας σ'αυτή τη θλιβερή κατάσταση. Κλεισμένος ο καθένας στον εαυτό του, στα προβλήματά του και τα χρέη του, δεν έχει χρόνο για εσωτερική ενδοσκόπηση, πολύ περισσότερο για κοινωνικό προβληματισμό και αναζήτηση της εθνικής του ταυτότητας.., παρά μόνο για προσωπική καλοπέραση όταν βρεί την ευκαιρία. Η καλοπέραση αυτή, ανεκπλήρωτος πόθος της γενιάς του '50, επιτακτικός στόχος της σημερινής γενιάς και αυτονόητο δικαίωμα της γενιάς του αύριο είναι το Εθνικό Ιδανικό μας.

Να δούμε τί θα απογίνουμε τώρα που έρχονται ξανά δύσκολοι καιροί (η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όπως το 1929 με το οικονομικό κράχ και στη συνέχεια Παγκόσμιος Πόλεμος)...