Μόλις αρχίζει να χαράζει... και δυο μάλλον "τρελοί" με το ψάρεμα κατηφορίζουν το τελευταίο χιλιόμετρο του βουνού, που απότομα καταλήγει στη θάλασσα.. Απίστευτο δέος στα σχισμένα κατακόρυφα βράχια και στο πέλαγος... Μετά την αρχική προετοιμασία, "ρίχνουν" τις πετονιές και το βλέμμα κοιτά με υπομονή την απέραντη θάλασσα. Τότε είναι που ο άνθρωπος αποκόβεται από την τρέχουσα πραγματικότητα και αρχίζει να συνειδητοποιεί πως υπάρχει..Εδώ δεν μετράνε ούτε οι τίτλοι σπουδών, ούτε η οικονομική ή επαγγελματική κατάσταση, ούτε η θέση μέσα στη γνωστή μας κοινωνική πραγματικότητα. Εδώ μετράει κατά πόσο ο καθένας μπορεί να συνυπάρξει με τον εαυτό του.. "Ευτυχώς", έτσι που ρημάξανε τις θάλασσες με την ανεξέλεγκτη αλιεία, τα "τσιμπήματα" είναι πολύ αραιά (ειδικά το καλοκαίρι).. Ευτυχώς, λοιπόν, που δεν αποσπάται ο επίδοξος "ψαράς"...
Αρχίζουν τότε τα "βαρίδια" που όλοι μας κουβαλάμε να οδηγούν την σκέψη - "πετονιά" μας στα τρίσβαθα του εσωτερικού μας κόσμου.. Αυτό είναι και το δυσκολότερο σημείο, γιατί εκεί κάτω κρύβονται "θαμμένα" κάτι μεγάλα "σκυλόψαρα"... Συνήθως, οι περισσότεροι τρομάζουμε και τα παρατάμε.. Αποφεύγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με το εσωτερικό μας χάος.. Άλλοι, πιό θαρραλέοι, μάλλον πιο ειλικρινείς, έχουν από καιρό "φωτίσει" κάποιες γωνιές αυτού του σκοτεινού υπογείου και μάλλον η διαδικασία αυτή τους είναι οικεία... Ήσυχα και γαλήνια διαπιστώνουν το "μαύρο" χάλι τους για άλλη μια φορά. Δεν φοβούνται, γιατί έχουν βιώσει την ανακούφιση που νιώθει κανείς όταν αναγνωρίσει έστω και τα πιο μικρά προσωπικά "φορτία". Το πώς θα τα ξεφορτωθεί κανείς στη συνέχεια είναι στην επιλογή του καθενός... Τέλος πάντων, αποφασίζεις να κάνεις μια νέα αρχή... Και αυτό είναι που μετράει.
"Τσιμπάει γερά τώρα... Α..Νάτο έρχεται! ... Πωπω!!.. Μάλλον είναι μεγάλο!!!, έλα να βοηθήσεις.." φωνάζει χαρούμενος ο ένας από τους δυο ψαράδες. Περάσανε οι ώρες χωρίς να το καταλάβουν καθόλου. Ανηφορίζουν σιγά σιγά με κόπο την πλαγιά (μισή ώρα δρόμος βλέπεις..) έχοντας αποκομίσει ο καθένας το κέρδος από το ψάρεμα στο βαθύ γαλάζιο...
