Σκέψεις εθνικής μελαγχολίας

Μετά από μεγάλη απουσία από το ιστολόγιο, βρήκα το κουράγιο και τον χρόνο να εκφράσω μερικές σκέψεις σχετικά με την κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων μηνών. Ο όρος "εθνική κατάθλιψη" θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αρκετά πετυχημένα την διάθεση και τη ζωή του σύγχρονου νεοέλληνα. Μέσα σε μια ήδη πιεσμένη ζωή από άποψη υποχρεώσεων και ένα ζοφερό μέλλον χωρίς προοπτική για τους νεότερους ανθρώπους, καλείται ο νεοέλληνας να πληρώσει πολύ ακριβά τη διαφθορά και την ακαταστασία που προκάλεσαν στη χώρα μας επί τουλάχιστον τριάντα χρόνια τώρα οι πολιτικοί μας. Με την δική μας βέβαια συνυπαιτιότητα... τόσο γιατί συνεχίζαμε από ιδιοτέλεια να τους ψηφίζουμε (και μάλλον συνεχίζουμε να το κάνουμε όσο δυσκολεύουν οι καιροί), όσο και γιατί δεν αντιδράσαμε και δεν αντιδρούμε δυναμικά σαν κοινωνία απέναντι στην αρρωστημένη αυτή πολιτική κατάσταση. Το παράδοξο της υπόθεσης μάλιστα είναι ότι οι πολιτικοί που διαχειρίζονται την εξουσία τα τελευταία χρόνια είναι οι αυτοί που προκάλεσαν το πρόβλημα και τώρα καμώνονται πως θα μας σώσουν..!! Ζωή σε μάς... Και πράγματι όλοι πλέον κοιτάμε πως θα σώσουμε το τομάρι μας..για να μην το ξεκάνουν από το γδάρσιμο... Σκληρές σκέψεις γεμάτες αλήθεια, κυνισμό και μελαγχολία. Ελπίζω όπως όλοι μας να συνέλθουμε σαν χώρα, κοινωνία, κράτος κλπ, και να μπούμε σε ένα πιο ξεκάθαρο δρόμο, με ευκαιρίες για εκείνους που έχουν όρεξη να προσφέρουν και αδιέξοδα για εκείνους που είναι άχρηστοι κι επιβλαβείς...κι όχι το αντίθετο που ισχύει σήμερα..Χρειάζεται όμως κυρίως αλλαγή νοοτροπίας. Ελπίζουμε...